Jesienne astry

astry jesienneJesienne astry to wspaniałe rośliny wieloletnie, które potrafią na koniec lata zamienić ogród w jaskrawą mozaikę kolorów: różowego, czerwonego, fioletowego, niebieskiego i białego. Gatunków astrów jest wiele. Są też takie, które kwitną wiosną. Ale najbardziej zachwycające są te gatunki, które rozkwitają jesienią. Nazywa się je popularnie marcinkami. Ożywiają ogród i dodają mu oszałamiających kolorów, kiedy większość roślin dawno już przekwitła i szykuje się do zimowego snu. Błyszczą wtedy na grządkach jak prawdziwe gwiazdy, bo "astrum" po łacinie znaczy gwiazda.

Najbardziej rozpowszechnione są trzy gatunki jesiennych astrów, różniące się przede wszystkim wysokością kęp. Najniższe są astry krzaczaste (Aster dumosus), tworzące kępy zwarte i bardzo gęste. Dorastają w zależności od odmiany od 25 do 50 cm wysokości. Astry nowobelgijskie (Aster novibelgii) są bylinami o średniej wysokości, dorastając do około 80-120 cm. Mają one sztywne, wyprostowane pędy, które rozgałęziają się dopiero w górnej części. Najwyższe spośród astrów są nowoangielskie (Aster novae angliae). Potrafią one zadziwić swoją wysokością, która dochodzi niekiedy aż do 200 cm.

Astry tworzą zwarte kępy. Zróżnicowane wysokości pędów i bogactwo barw umożliwiają komponowanie z nich efektownych aranżacji ogrodowych. Wysokie astry nowoangielskie najlepiej sadzić jako tło dla innych, niższych roślin ogrodowych, ponieważ ich pędy z czasem gubią liście od dołu i robią się gołe. Ładnie komponują się ze słoneczniczkami, daliami, jeżówkami i rudbekiami oraz trawami ozdobnymi. Ze średniej wysokości astrów można tworzyć kolorowe grupy na rabatach albo trawnikach, sadząc najlepiej po kilka sztuk obok siebie. Nadają się też na obwódki grządek, a nawet na niskie żywopłoty. Najniższe astry krzaczaste nadają się nawet na skalniaki, ponieważ łatwo się rozrastają i szybko wypełniają luki między kamieniami. Bez problemów rosną też w tarasowych pojemnikach, gdzie z powodzeniem mogą zastąpić przekwitłe już rośliny sezonowe.

Pielęgnacja marcinków nie jest trudna. Przede wszystkim trzeba im zapewnić miejsce w pełni nasłonecznione i żyzną ziemię. Wtedy kwitną najpiękniej. W lekkim półcieniu kwitnienie będzie mniej obfite, a kępy luźniejsze. Kiedy rośliny już przekwitną, należy je ściąć tuż przy ziemi. Są mrozoodporne.

Astry lubią wilgotne podłoże. Szczególnie w okresach suszy trzeba pamiętać o podlewaniu, w przeciwnym razie liście zaczynają usychać od dołu, co prowadzi do osłabienia i skrócenia okresu kwitnienia. Nawożenie najlepiej wykonać wiosną, wieloskładnikowym, długo działającym preparatem, na przykład Osmocote.

Uwaga! Te długowieczne, piękne jesienne byliny mają jednak jedną wadę - są wyjątkowo podatne na porażenie mączniakiem, którego objawem jest pokrywanie się blaszek liściowych białym nalotem. Dlatego dobrze jest od czasu do czasu zapobiegawczo spryskać astry jednym ze środków ochrony roślin o działaniu grzybobójczym. Pamiętając o tym, starajmy się też sadzić rośliny niezbyt gęsto, zapewniając im trochę przestrzeni, a jednocześnie swobodną cyrkulację powietrza wokół pędów. Zbyt gęsto rosnące okazy można prześwietlić, wycinając część pędów. Rozwojowi mączniaka sprzyja też przesuszenie roślin podczas upalnego lata.

Zapisz

Zapisz

Free Joomla Templates - http://ww.mightyjoomla.com