Ozdobne trawy

W odróżnieniu od roślin o okazałych kwiatach, których uprawa ogrodowa znana była już w starożytności, trawy trafiły do ogrodów nie tak dawno, mimo, że liczne gatunki odmiany traw uznajemy teraz za bardzo dekoracyjne i oryginalne. Uprawiamy je przede wszystkim ze względu na ich charakterystyczny pokrój. Dzięki swojej lekkości i podatności na najmniejszy nawet ruch powietrza, wnoszą nowy, dynamiczny element do kompozycji ogrodowej.

Trawy pozostają nadal dekoracyjne po przekwitnieniu, i dojrzeniu nasion, choć zmieniać się może ich kształt i zabarwienie. Stanowią więc ozdobę działki nie przez tygodnie, ale miesiące, a niektóre zachowują swe wartości dekoracyjne nawet zimą. Na rabatach bylinowych trawy mogą dominować, stanowić neutralny element łączący lub być tylko uzupełnieniem innych roślin. Mogą być użyte w taki sposób, w jaki stosuje się zieleń ciętą komponując bukiet kwiatów.

Pierwszą grupę stanowią trawy, które w stanie naturalnym spotykamy w miejscach mocno nasłonecznionych. Mają one liście szare, niebieskozielone, wąskie, owłosione lub pokryte woskowym nalotem. Jest to naturalna ochrona roślin przed zbytnimi stratami wody. Trawy te muszą być sadzone na stanowiskach w pełnym słońcu, z glebą suchą, piaszczystą i ciepłą. Są to m.in.:

Owies wiecznie zielony (Avena sempervirens) właściwie Helictotrichon sempervirens. Jest to trwała trawa tworząca kępy wysokości 40-60 cm, o liściach zimozielonych, dość sztywnych, niebiesko zabarwionych. Latem pojawiają się wiechy kłosków na bardzo wysokich pędach, (do 1 m). Trzeba je usuwać zaraz po kwitnieniu. Wiosną liści się nie ścina, lecz wyczesuje jedynie te zaschnięte. Jeśli zachowamy wystarczająco duże odstępy między roślinami, 80-100 cm, to osiągną naprawdę idealny, półkulisty pokrój. Dobrze znoszą okresowy niedobór wody, dlatego można sadzić je również w narażonych na przesychanie pojemnikach tarasowych.

Kostrzewa popielata (Festuca glauca) tworzy gęste, półkuliste poduszki wysokości 15-20 cm. Ma liście wąskie, niebieskozielone. Odmiany ogrodowe różnią się zabarwieniem liści, od srebrzy-stobiałych po ciemne, niebieskozielone i siłą wzrostu. Najładniej wyglądają rośliny niezbyt stare, dwu-, trzylenie, dlatego dobrze jest kostrzewy co kilka lat odmładzać, wczesną wiosną wykopać i rozdzielić na kilka mniejszych części. Kostrzewy najlepiej rosną w pełnym słońcu, na glebie lekkiej i przepuszczalnej, piaszczystej.

Trawy cieniolubne lub cienioznośne, zwykle mają liście szersze i zielone. W przyrodzie rosną w lasach, a na działce najlepiej czują się w miejscach cienistych, wilgotnych, na glebie próchnicznej. Zrozumiałe, że nie mogą być sadzone w kompozycjach razem z trawami poprzedniej grupy.

Trzcinnik (Calamagrostis x acutiflora). W lasach dość często można spotkać trzcinnik piaskowy lub trzcinnik leśny. W ogrodach uprawiane są odmiany mieszańcowe - 'Karl Foerster' odznaczająca się bujnym wzrostem (wys. do 1,8 m), bardziej zwartym, kępiastym pokrojem i 'Overdam' wyrastająca zaledwie do 1 m, o delikatnych, łukowato się przewieszających, białopaskowanych liściach. Trzcinnik wymaga gleby cięższej, gliniastej, stale wilgotnej. Może być uprawiany w miejscach słonecznych i lekko ocienionych. Obficie kwitnie, a wiechy jego brązowawych kłosków są bardzo dekoracyjne. Trzcinnik rozpoczyna wegetację bardzo wcześnie wiosną, ważne więc jest, aby zaschnięte, zeszłoroczne liście ściąć zaraz po ustąpieniu śniegów.

Sesleria Heuflera (Sesleria heufleriana) - tworzy zwarte kępy wąskich liści, wysokości do 50 cm. Liście pokryte są po górnej stronie woskowym nalotem, szczególnie w fazie wyrastania. Kwitnie bardzo wcześnie, już w kwietniu. Kłosy o okrągławym zarysie są początkowo prawie czarne, po rozkwitnięciu pokrywają się jasnymi pylnikami. Ze względu na porę kwitnienia i zaskakującą barwę, sesleria może stanowić efektowne uzupełnienie rabaty z roślinami cebulowymi kwitnącymi w tym samym czasie. Ulistnienie seslerii jest bardzo trwałe i zachowuje wartości dekoracyjne nawet późną jesienią, aż do wystąpienia obfitych śniegów. Sesleria dobrze rośnie w miejscach słonecznych lub lekko ocienionych, woli podłoże o odczynie zasadowym.

W ogrodzie skalnym uprawiamy trawy i zbliżone do nich pokrojem turzyce. Turzyca ptasie łapki (Carex ornithopoda), uprawiana jest przede wszystkim białopaskowana odmiana 'Variegata'. Najlepiej rośnie w miejscach ciepłych, ale na glebie lekkiej, próchnicznej, nie kwaśnej. Tworzy zwarte kępy równowąskich liści, przypominające miniaturę pokojowej zielistki (Chlorophytum). Dorasta do wysokości 15 cm.

Do ogrodu wodnego lub bagiennego zwykle wybierane są typowe byliny wodne i nadwodne. Trawy, ze względu na ekspansywny charakter wzrostu, bywają pomijane, choć pokrojowo bardzo pasują do takich nasadzeń. Jeśli jednak brane są pod uwagę, to trzeba je sadzić w pojemnikach aby zahamować ich rozrastanie się.

Manna mielec (Glyceria maxima) - to pospolita na niżu trawa, występująca nad brzegami wód. Dorasta do wysokości 2 m, ale w ogrodach najczęściej spotykana jest odmiana 'Variegata' o niższym wzroście, rzadko przekraczająca 70 cm. Ma liście dość szerokie, do 1 cm, w żółto-białe paski. Jest wśród traw jedną z najbardziej wybarwionych odmian. Młode liście bywają zaróżowione, co zwiększa ich wartość dekoracyjną. Rośnie dość silnie więc w mniejszych zbiornikach wodnych (jest to trawa bagienna) lepiej sadzić ją w pojemnikach, aby ograniczyć ekspansję. Może być sadzona także na rabatach bylinowych, ale tam nie rośnie tak silnie, zawsze jednak wymaga podłoża stale wilgotnego.

Mozga trzcinowata (Phalaris arundinacea) występuje w stanie naturalnym na stanowiskach nadwodnych, ale w ogrodzie jej odmiany o paskowanych liściach mogą być sadzone także w miejscach suchszych. Jeśli podczas letniej suszy sporo liści zaschnie, to po ścięciu części nadziemnych pojawi się nowe ulistnienie dość szybko. Trawa ta tworzy rozłogi, lepiej jest więc stosować ograniczenia, na przykład sadzić do metalowych pojemników bez dna, wkopywać grubą folię wokół miejsca przeznaczonego dla mozgi. Można też tę trawę uprawiać w większych pojemnikach stojących na utwardzonej powierzchni. Znane są dwie odmiany: 'Pieta' o liściach niesymetrycznie, biało paskowanych, młode źdźbła mogą być różowawe; i 'Luteopicta' o liściach z szerokimi, jasnożółtymi paskami.

Z wysokich traw do naszych warunków można polecać przede wszystkim odmiany miskanta chińskiego. Miskant chiński (Miscanthus sinensis) - pochodzi z Dalekiego Wschodu, gdzie w sprzyjających warunkach klimatu nieco cieplejszego niż nasz dorasta do wysokości 3-5 m.  Miskanty chińskie tworzą zwarte kępy przewieszających się liści i późnym latem lub wczesną jesienią puszyste wiechy. Kwitnienie i zimotrwałość miskantów zależą od warunków w ciągu lata. Długie i gorące lato jest dla nich najlepsze. Młode rośliny dobrze jest w pierwszym roku zabezpieczyć przed mrozem. Starsze rośliny na ogół dobrze zimują bez okrycia.

Miskant cukrowy (Miscanthus sacchariflorus) - wyrasta nieco niżej, do 1,5 m. Rozrasta się silnie podziemnymi rozłogami, dlatego lepiej jest ograniczać jego rozrastanie się, sadząc na przykład w betonowych kręgach wkopanych w ziemię, lub w dużym ogrodzie przeznaczyć odpowiednio dużo miejsca. Bardzo efektownie wygląda podczas kwitnienia dzięki srebrzysto-jedwabistym kwiatostanom, dekoracyjnym od sierpnia do zimy. Dodatkowym walorem jest czerwonawobrązowa barwa liści zasychających jesienią.

Free Joomla Templates - http://ww.mightyjoomla.com