Żywopłoty zawsze zielone

Żywopłoty cieszą się niesłabnącą popularnością mimo, że asortyment roślin jest znacznie uboższy niż roślin zrzucających liście na zimę. Zwykle w handlu spotyka się liczne odmiany żywotników (Thuja), cisów (Taxus), cyprysików (Chamaecyparis), a także choiny (Tsuga canadensis), laurowiśnie (Prunus laurocerasus), bukszpan (Buxus sempervirens), lawendę (Lavandula angustifolia), suchodrzew chiński (Lonicera pileata) oraz niektóre gatunki i odmiany świerków (Picea) czy berberysów (Berberis).

Wszystkie z wymienionych gatunków spełniają oczywiście podstawowe kryteria przydatności na żywopłoty:

- bardzo dobrze znoszą intensywne cięcie, nawet bardzo silne,

- silnie się zagęszczają po przycięciu,

- nie ogałacają się w starszym wieku od dołu,

- posiadają dostateczną odporność na niskie temperatury

GDZIE JE ZAKŁADAĆ?

Przede wszystkim tam, gdzie chcemy mieć trwałą, całoroczną, zieloną zasłonę lub niezmienne w czasie tło do eksponowania innych elementów roślinnych bądź architektonicznych. Wyznacznikiem dobrego wzrostu dla tych roślin są dość dobre, żyzne i umiarkowanie wilgotne gleby oraz miejsca osłonięte od wiatru. Większość z nich najlepiej rośnie także w pełnym słońcu, jak chociażby cyprysiki, ogniki, świerki i berberysy. Niemniej jednak są wśród nich i takie, które z powodzeniem znoszą półcień (żywotniki, laurowiśnie i bukszpany), a nawet silne zacienienie (cisy).

KIEDY SADZIĆ?

Najlepszym okresem na zakładanie żywopłotów z roślin zawsze zielonych jest przełom sierpnia i września, a więc schyłek lata, jeżeli rośliny zakończyły już swój roczny przyrost na wysokość. Drugim takim dogodnym terminem jest przedwiośnie, gdy gleba już rozmarznie, a pąki jeszcze nie zaczynają się rozwijać.

PRZYGOTOWANIE GLEBY

Gleba pod przyszły żywopłot podobnie jak przy sadzeniu wszelkich roślin musi być starannie przygotowana tzn. przekopana, odchwaszczona, oraz wzbogacona (jeżeli sama w sobie nie jest odpowiednio zasobna w składniki pokarmowe). W przypadku gleb bardzo lekkich (sypkich) lub superciężkich (gliniastych), należy także wykonać odpowiednie prace zmierzające do poprawy ich struktury np. poprzez wymieszanie gleby piaszczystej z kwaśnym torfem bądź substratem torfowo-korowym, a gliniastej z piaskiem kwarcowym i torfem. Dzięki temu zabiegowi uzyskamy także korzystniejszy dla większości gatunków iglastych kwaśny odczyn gleby (pH powinno kształtować się w zakresie 5,0-6,0).

SADZENIE ROŚLIN

Dołki pod wysadzane rośliny z zakrytym systemem korzeniowym powinny być 2-3 razy większe od ukształtowanej bryły korzeniowej. Obok nich przygotowujemy odpowiednią mieszankę żyznej ziemi mineralno-organicznej (z gleby macierzystej, piasku, torfu, ziemi kompostowej), którą będziemy wypełniać przestrzeń wokół bryły korzeniowej sadzonych drzewek. Rośliny przed posadzeniem wyjmujemy z doniczek oraz zanurzamy w wodzie, by ich bryły korzeniowe dobrze nią nasiąkły. W przypadku brył owiniętych tkaniną jutową, rozcinamy ją jedynie w kilku miejscach bez jej zdejmowania. Tkanina przysypana ziemią rozłoży się po kilku latach.

Po namoczeniu rośliny wstawiamy do częściowo już przysypanych dołków, obsypujemy przygotowaną ziemią i dobrze obdeptujemy. Na koniec formujemy wokół nich niewielkie zagłębienia na gromadzenie się wody oraz obficie podlewamy. Zabieg intensywnego podlewania powtarzamy co kilka dni, by po około tygodniu powierzchnię wokół sadzonek wyściółkować, jeżeli nie zrobiliśmy tego zaraz po posadzeniu roślin.

PIELĘGNACJA PO POSADZENIU

Przez pierwsze lata po posadzeniu przede wszystkim musimy pamiętać o intensywnym podlewaniu tych roślin, szczególnie w okresie przedzimowym. Większość strat z tytułu ich przemarzania wiąże się z ich niedostatecznym nawodnieniem przed nadejściem zimy oraz wynikającej z tego tytułu późniejszej suszy fizjologicznej. Warto zatem także i w zimie, gdy nie ma mrozu, dostarczać im duże ilości wody.

Glebę wokół sadzonek staramy się przynajmniej przez pierwszych kilka lat utrzymywać w jak najlepszej sprawności, tzn. należy ją często odchwaszczać i spulchniać, a także uzupełniać jej okrywę ze ściółki.

NAWOŻENIE

Najlepsze efekty daje nawożenie roślin nawozami organicznymi takimi jak przekompostowany obornik i kompost. Stosujemy je co trzy lub cztery lata w ilości 30-50 kg na 100 m2, rozkładając je wokół drzewek i lekko przysypując ziemią. Z nawozów mineralnych warto stosować mieszanki wieloskładnikowe jak Azofoska i Fruktus (3-4 kg na 100 m2), najlepiej wiosną w kwietniu i maju. Gdy jednak mamy za mało kwaśne podłoże warto zamiast nich przynajmniej jednorazowo zastosować nawożenie siarczanowe - siarczanem potasu lub siarczanem amonu w ilości około 30 g/m2 powierzchni żywopłotowej.

Przez pierwsze 2-3 lata od posadzenia w stosunku do większości roślin zawsze zielonych nie wykonujemy żadnych cięć poza sanitarnymi, dając im w ten sposób możliwość lepszego zaadaptowania się do nowych warunków środowiska, w którym mają wzrastać przez następne lata. Po okresie adaptacji zabiegi strzyżenia przeprowadzamy 2- lub 3-krotnie w ciągu roku. Po raz pierwszy rośliny zawsze zielone tniemy wiosną, zanim pojawią się nowe przyrosty. Drugi raz latem, pod koniec czerwca. Dodatkowo, już tylko w odniesieniu do roślin iglastych o ulistnieniu łuskowatym (cyprysiki, żywotniki) oraz cisów można zastosować powtórne cięcie letnie - w drugiej połowie sierpnia. Nieco odmiennie przycinamy także rośliny o tzw. wzroście zdeterminowanym, jak chociażby świerki, które na ogół wytwarzają jeden przyrost rocznie zakończony pączkiem szczytowym oraz skupionym wokół niego wieńcem pączków bocznych. Te przycinamy raz w roku, na wiosnę, gdy pączki szczytowe zaczynają nabrzmiewać i się wydłużać. Podczas każdego cięcia skracamy młode przyrosty o 1/2 do 2/3 długości. Do tego celu najlepiej użyć nożyc ręcznych lub mechanicznych. W stosunku jednak do roślin o dużych, ozdobnych i wielosezonowych liściach jak laurowiśnie, którym podczas strzyżenia możemy uszkodzić wiele blaszek liściowych, warto nożyce zamienić na sekator i indywidualnie przyciąć każdy kolejny pęd.

 

Free Joomla Templates - http://ww.mightyjoomla.com